♪♫~★☆グラーレントのブログ☆★~♫♪

กลับมาแล้วคร๊าบบบ

มาพร้อมแฟนอาร์ตลาเซียลจังที่ดองไว้หลายเดือน

*หัวเราะ*

กว่าจะลงสีเสร็จ -*-

แทบลากเลือดกันเลยที่เดียว

ลองใช้โฟโตช็อป ลงสีดูเป็นครั้งแรก

ใช้ไม่เป็นเลยจิงๆคับ

*เศร้า*

เลยออกมาดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่

*ถอนหายใจยาว*

แต่ถ้าหลงผิด...อยากจะดูขนาดเต็มล่ะก็...คลิก "ที่นี่" เลยครับ

หุๆ

---------------------------------------------------------------------

ส่วนอีกเรื่อง...

เฮ้อ...

ผมจะพูดยังไงดีละครับเนี่ย

ผมอ่านเมลล์แล้วนะครับ

..........................................

เราเข้าใจความรู้สึกของเร็นนะ

เอาเป็นว่า

แค่ได้อ่านเมลล์ฉบับนั้นน่ะ

มันก็เพียงพอแล้ว....สำหรับเรา

ที่เราไม่อยากจะพูดถึง

เพราะเราเข้าใจดี ว่าเราไม่มีสิทธิที่จะไม่พอใจ

พยามจะไม่คิด...เพราะไม่อยากยอมรับ

ว่าเรากำลังหวั่นไหว

เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้

เกลียดตัวเองที่สุด ก็เพราะเราจะทำตัวงี่เง่า...เวลาที่มีความรู้สึกแบบนี้

เราไม่อยากเป็นคนงี่เง่าอีกแล้ว..เร็นเองก็คงไม่อยากรู้จักด้านที่งี่เง่าของเราหรอก...

เราแค่พยามจะหนีมันไปให้พ้น

เราก็ไม่รู้หรอก...ว่าควรจะอธิบายมันว่ายังไง...

แต่ยิ่งเราพยามเลี่ยง...ฝนก็ยิ่งอยากรู้

เราไม่ได้โกรธหรอก...ไม่ต้องกลัว

แล้วก็ไม่ต้องวางตัวอะไรด้วย

ทำเหมือนที่เคยทำนั่นแหละ

เราเองก็จบปัญญาจะอธิบายอะไรทั้งนั้นจริงๆ

งี่เง่าเนอะ

คนที่ชอบหาเหตุผลมาอธิบายนู่นอธิบายนี่อยู่บ่อยๆ

พอถึงตอนนี้กลับอธิบายอะไรไม่ได้

ไม่เข้าใจตัวเองซะงั้น

*ยิ้มแห้ง*

ถือว่าเราขอร้อง

อย่าถามอะไรอีกเลยได้มั้ย?

ถือซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน

แล้วอีกอย่าง

เราไม่เคยลืมหรอกนะ

ว่ามันเป็นตัวอะไร...แล้วใครเป็นคนให้

ที่เราไม่พูด ไม่ได้หมายความว่าเราลืมซะหน่อย

เร็นก็รู้หนิ...ว่าเราน่ะความจำดีขนาดไหน

เราไม่ลืมอะไรง่ายๆอย่างนั้นหรอก

ที่เราถามมาตั้งหลายครั้ง ว่ามันตัวอะไรน่ะ

เราแค่ไม่อยากคิดไปเองก็เท่านั้น

อย่าว่าเราว่าใจร้ายอีกเลยนะ

แล้วอีกอย่าง...

เราไม่สบายใจจริงๆ ที่เร็นต้องเดือดร้อนเพราะโทรมาหาเรา

เราก็อยากคุยด้วยนะ

แต่เราคงไม่รู้สึกดีใจหรอก

ถ้าการที่เร็นทำอะไรให้เรา...แล้วมันทำให้เร็นต้องเดือดร้อน

ถึงจะไม่โทรมา เราก็ไม่โกรธหรอก

เพราะงั้นน่ะ

อย่าทำอะไรเพื่อเราอีกเลยนะ

เราน่ะมันเป็นคนไม่ดี...แล้วก็เห็นแก่ตัวอีกตะหาก

ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรพูด

แต่ก็พูดออกไปจนได้

ทั้งที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ

แต่ก็ยังกำจัดความรู้สึกของตัวเองออกไปไม่ได้

รู้สึกว่าตัวเองนี่มันน่ารังเกียจซะจริงๆ

เฮ้อ...

ยังไงต่อไป

ชีวิตเร็นก็คงไม่มีอะไรต้องเกี่ยวกับเราอีกแล้ว

เร็นก็คงติดจุฬาฯ

แล้วก็คงต้องแยกทางกันเดิน

ไม่ต้องคิดมากเรื่องของเราหรอกนะ

ไม่ต้องทำอะไรเพื่อเราอีกแล้ว

ที่ๆเร็นอยู่น่ะ

เราคงไปไม่ถึงมันหรอก

มีชีวิตต่อไปเถอะนะ

ตั้งใจทำงานพิเศษด้วยละ

*ยิ้ม*

ปล.

ไม่เห็นต้องร้องไห้เลย

เราไม่ได้เกลียดเร็นซะหน่อย...ไม่เคยเกลียดเลยจริงๆ

เพราะงั้น

มีชีวิตที่มีความสุขต่อไปเถอะนะ

แล้วก็ไม่ต้องโทรมาหาเราด้วย

เพราะตอนนี้เราคงพูดอะไรไม่ออก

แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรด้วย

----------------------------------------