*นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล อาจมีถ้อยคำที่ส่อไปในทางหยาบคาย รุนแรง และเสียดสี โปรดใช้วิจารนญาณในการชม และ โปรดเขย่าขวดก่อนดื่ม*

 

วันที่เจ็ด สิงหาคม

ฝนตกปรอยๆ...

 

 
 

 

วันนี้ตื่นสายแต่เช้า...

เรียนแปดครึ่ง...เหลือบมองนาฬิกาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ...

 "ตายห่าน...แปดโมงแล้ว!!!!"

วิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความตื่นตูม

((เพราะอินี่อาบน้ำช้ามาก...ช้าขั้นเทพ ขนาดที่ปกติต้องตื่นก่อนไปเรียนชั่วโมงนึง เผื่อเวลาอาบน้ำ))

ออกมาได้...เจออะไรก็คว้ามาใส่

ใส่เสร็จก็พุ่งออกมาจากห้อง...

 

โทรเรียกให้เพื่อนเดียมารับ...

((ถ้ารีบขนาดนี้ ปกติจะเดินไป คงไม่มีอารมณ์นั่งรอ แต่อิเดียบอกว่า ห้ามเดินไป ไม่ชอบให้เพื่อนเดิน มันไม่ชอบเห็นเพื่อนลำบาก ถ้าไม่เชื่อมันจะโกรธด้วย...พระเอกจริงๆเพื่อนกู))

นั่งรอด้วยใจจดจ่อ แต่กว่าอิเดียจะมา ปาเข้าไปเกือบ แปดโมงสี่สิบ

แอร๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส อุจจี้((อาจารย์ยามางุจิ)) แดร๊กกบาลกรูแน่แท้งานนี้

 

 

 

ไปถึงตึกก็รีบวิ่งเข้าห้อง...

แต่พอดีอาจารย์เช็กชื่ออยู่เลยรอดตัวไป //ปาดเหงื่อ

พูดถึงอุจจี้ วันนี้ฮาอาจารย์ค่อดๆ

อาจารย์แกเป็นคนญี่ปุ่น ที่พูดไทยไม่ได้ ((ขอย้ำว่า "พูดไทยไม่ได้")) แต่ทำอีท่าไหนไม่รู้ อุจจี้น้อยๆของกะเล่งกลับได้มาสอนวิชา "ศาสตร์การเขียนบทความภาษาญี่ปุ่น" 

แล้ววันนี้...อุจี้ของเราก็มีความพยายามอย่างยิ่งที่จะสอนเรื่องวัฒนธรรมไทย

กะเล่งก็ เอา...เอาเข้าไป...มันจะอีท่าไหนล่ะทีนี้

 

อุจจี้น่ะ แค่พูดไทยยังไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับเรื่องวัฒนธรรมไทย...งานเข้าสุดๆละครับพ่อแม่พี่น้อง

แล้วแกก็เริ่มมาเลย...

 

"วั้น ป้อ เป็ง วาน ธี่ ทุ๊ก คง จชะ มอบ ค๋อง ขวัง หั้ย ป้อ"

น่าน...ประโยคแรกก็เด็ดแล้ว อยากกระซิบบอกอาจารย์ ถ้ามันลำบาก ภาษาญี่ปุ่นก็ได้...น่าจะทรมานใจน้อยกว่านี้

แต่นั่นยังน้อยเกินไป...เมื่อได้ยิน...

"ด่อก มั้ย พร๊ะ จาม วัน ป้อ คือ ด่อก พุตต๊ะซักกุรา..."

ห๊ะ!! เอาใหม่อีกทีดิ๊ พุตต๊ะอะไรนะ??

"พุ๊ตต๊ะซักกุราาาาาาาา"

โอ้วววววววววส์ จอร์จ อุจจี้ขาาาาาา ไปเอาไอ้ด่อก "พุ๊ตต๊ะซักกุราาา" นั่นมาจากไหนคะ????

ทุกคนในห้องพยามแก้ให้ ด้วยการพูด "พุทรักษา" พร้อมๆกัน

แล้วอุจจี้ก็...

"ปุ๊ตต๊ะรักกุซ่าาาาาา"

พูดตามอย่างแข็งขัน...

สรุป ทุกคนในคลาสก็ต้องเก็บกระเป๋ายอมแพ้ แล้วปล่อยให้อาจารย์แก "พุ๊ตต๊ะซักกุรา" ต่อไป

 

 

และแล้วก็เรียนจบสองคาบแรกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน...

พักกินข้าวสองชั่วโมง

 

 

กะเล่ง - เดีย ไปก่อนเลย จะไปเอาหมูยอ

เดีย - ห๊ะ อ่อๆ งั้นเดี๋ยวเดียไปซื้อน้ำให้นะ

กะเล่ง - อื้อ ((ควักเหรียญสิบยื่นให้))

เดีย - เอาน้ำอะไรอะ?

กะเล่ง - อะไรก็ได้อะ เอามาเหอะ

เดีย - ((ทำหน้าตามีเลศนัย แล้วเดินหันหลังไป))

กะเล่ง - กรูพลาดแล้ว

ต่อแถวซื้อข้าวไป ก็ยืนคิดไป...

"อิเดียมันจะซื้อน้ำพิยึกอะไรมาให้ตูฟระเนี่ย?"

ได้ข้าวมา...ก็มองหาเดีย พยามเขม้นตามองเข้าไปในฝูงชน((ด้วยความสายตาสั้นแต่กระแดะไม่ใส่แว่น))

ซักพักนึงก็เห็นเดียเดินถือโหลน้ำมาสองโหล...

โหลแรกอะ ปกติ ดูก็รู้ว่าน้ำว่านหางจระเข้ธรรมดา

แต่ไอ้โหลที่สองนี่สิ สีชมพู อมเหลือง อมแดง อมเขียว((พระเจ้า!! อมเขียว เชื่อมั้ย??))

ด้วยลางสังหรณ์ อิโหลอมเขียวนั่น...ของกรูแน่ๆ

แล้วอิเดียก็บรรจงวางโหลอมเขียวไว้เบื้องหน้ากะเล่ง

กะเล่ง - น้ำอะไรวะ?

เดีย - อร่อย

กะเล่ง - ((พ่อมึง...กูถามน้ำอะไร ตอบกูว่าอร่อย ตรงคำถามกูมาก)) แดกได้เหรอเนี่ย?

เดีย - ได้ดิ กินแล้วจะบอกว่าอะไร

กะเล่ง - ((ถ้ากินแล้วกูจะรอดถึงตอนมึงบอกมั้ย?)) อือ ((แล้วก็ก้มหน้าก้มตาดูดน้ำในโหล))

รสชาติอิสสะบะละฮึ่ยมาก บอกไม่ถูกว่าอะไร แต่รู้สึกเหมือนเคยสัมผัสมาก่อน...

กะเล่ง - น้ำอะไรวะเดีย?

เดีย - "น้ำชาขาวกลิ่นดอกซากุระ"

กะเล่ง - ((ชาขาว แต่ทำไมมันอมเขียวด้วยวะ)) น้ำอะไรวะนั่น

เดีย - ((คว้าโหลกะเล่งไปดูด)) ไม่รู้ว่ะ เห็นชื่อมันประหลาดดี ก็เลยสั่งมาให้มึงลองชิม ฮ่าๆ

กะเล่ง - ...((พอกินไปได้สามอึก เพิ่งนึกออก ว่ารสมันเหมือนยาสีฟัน ซิสเท็มมา กลิ่นซากุระบลอซซั่ม มิน่า คุ้นโคตรๆ))

กินข้าวเสร็จ ก็เดินไปหาที่นั่งรอเรียนวิชาต่อไป

กะเล่ง - เดีย ปวดท้องว่ะ

เดีย - เป็นไรวะ ปวดขี้เหรอเมิง?

กะเล่ง - สงสัยท้องเสีย ((หน้าเริ่มซีด))

เดีย - เฮ้ย ได้ไปขี้ของจริงเลยดิ ป่ะๆกูไปเป็นเพื่อน เดินไหวป่าววะ?

กะเล่ง - ไหว...

จากนั้นก็ลากสังขารไปที่ตึกที่มีห้องน้ำ

เดีย - ((หยิบ DS ออกมาจากกระเป๋าด้วยท่าเตรียมพร้อม)) กูให้เวลาครึ่งชั่วโมง เร็วๆเข้าล่ะ

กะเล่ง - ((ยืนกุมท้องอยู่หน้าห้องน้ำ)) ครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ กูไปขี้นะ ไปได้ไปขัดส้วม

เดีย - เออ นั่นแหละ เผื่อมันหยุดไม่ได้ไง เดี๋ยวกูนั่งดู K-on รอ

กะเล่ง - ...((ดูมัน))

สิบนาทีต่อมา ออกจาห้องน้ำมาด้วยใบหน้าที่อิดโรย...

เดีย - รีบออกมาทำไมวะ กูยังดู K-on ไม่จบเลย 

กะเล่ง - ...((เดินไปนั่งฝั่งตรง้าม))

เดีย - เป็นไรวะ?

กะเล่ง - ปวดท้องอะสิไอ้ฟาย

สรุป ก็ต้องเข้าเรียนคาบบ่ายไปด้วยสภาพทุลักทุเล ((คาบบ่ายเรียนติดกันสามคาบรวด วิชาเดียว))

ระหว่างเรียน

เดีย - หงุดหงิดว่ะ

กะเล่ง - เป็นอะไรวะ?

เดีย - สงสัยเมนส์มา

กะเล่ง - ...((อิเดีย ได้ข่าวมึงตัวผู้))

 

 

พอเรียนเสร็จก็สอบท้ายคาบ...ทำไปหิวข้าวไป ไอ้ที่กินไปตอนเที่ยงมันออกมาหมดแล้ว - -

 
 
 
 
 
 
 
 
ขากลับออกจากม.

 

 

 

 

เดีย - เฮ้ย เร็วหน่อยว่ะ เดี๋ยวต้องขี่พายายไปฉีดยา

กะเล่ง - ฉีดยา? ยายเป็นไรวะ

เดีย - ยายกูไม่สบายเว่ย เร็วๆ ยายกูใจร้อน ถ้าไปช้าเดี๋ยวยายกูให้คนอื่นพาไปอะ ซวยเลย

กะเล่ง - ซวยไงวะ?

เดีย - เสียชื่อพระเอกหมด เร็วๆสิวะ ไอ้นี่นิ เคี้ยวเอื้องแล้วยังเดินเอื้องอีก

กะเล่ง - เออ กูรีบก็ได้ เห็นแก่ยายมึงนะ ไปช้าเดี๋ยวยายมึงวิ่งไปโรงพยาบาลเองแล้วจะว่าเป็นความผิดกู 

เดีย - กุไม่ว่าเป็นความผิดมึงหรอก กูไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ถ้ากลับไปถึงแล้วยายกูวิ่งไปโรงพยาบาลเองแล้ว กูจะโทรหามึงคนแรกเลย แล้วพูดว่า "ความผิดมึงๆๆๆๆๆๆ"

กะเล่ง - ไอ้เควี่ยนี่ - - เอากูไปส่งหอเลย ไอ้สลัดหอย

 

 

กว่าจะกลับมาถึงหอได้ เสียพลังงานตั้งแต่เช้ายันเย็น

โทรอินเตอร์โฟนขึ้นไปหา เคย์ ให้มันลงมาเปิดประตูให้

ยืนรออยู่สามชั่วโมงแม้ว อิเคย์ถึงจะลงมา
 

 

กะเล่ง - ((ยืนมองหน้าอิเคย์)) ทำหอยไรอยู่วะ?

เคย์ - อือ...กลับมาทำไมวะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กะลังจะโทรชวนไปกินข้าวเลย...

กะเล่ง - ไม่ยอมตื่นนะมึง โดดเรียนอีกละ หอย

เคย์ - แหม รู้ได้ไงอะคร๊ะ อรั้งส์

กะเล่ง - ((อยากชกลิง)) เออ เดี๋ยวค่อยไปกิน ไม่มีอารมณ์

นั่งเกรียนๆอยู่บนห้อง...อิเคย์ก็เพียรพยายามที่จะลากลงจากห้อง

เคย์ - กะเล่งงงงง เค้าหิวอะ...

กะเล่ง - แล้ว...? ((คำว่าแล้วนี่มันเหมาะมาก สำหรับใช้กับพวกอาร์ตตัวแม่ ไม่ยอมบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมากับคำพูด))

เคย์ - แล้วมันก็เย็นแล้วด้วยอะ...

กะเล่ง - เหรอ? กี่โมงแล้วอะ?

เคย์ - ห้าโมงกว่าแล้วนะเว้ย!!!

กะเล่ง - เหรออออออออออออ?((ทำหน้าไม่เชื่อ))

เคย์ - ปล่าวหรอก แค่สี่โมงกว่าๆ แหะๆ แต่กูหิวแล้วนะ

กะเล่ง - ((วนกลับมาที่ประโยคเดิม)) แล้ว?

เคย์ - ก็...ไปกินข้าวกัน

กะเล่ง - ((เออ กว่าจะรู้เรื่อง)) ไม่เอาอะ ไม่มีตัง

เคย์ - ไปกินเป็นเพื่อนเค้าหน่อยน๊าาา

กะเล่ง - ห๊ะ ไปหนายเหยอออ เค้าไม่ยู้วววววววว

เคย์ -  ...((ลากกะเล่งลงมาจากห้อง))

*อาร์ตตัวแม่ - สิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถบอกจุดประสงค์ไว้ในคำพูดอย่างชัดเจนได้ เนื่องด้วยเหตุผลวายป่วงหลายประการ...((ที่คนเขียนไม่ค่อยเข้าใจ))*

 

 

แล้วกะเล่งก็ต้องลงไปนั่งรออิเคย์กินก๋วยเตี๋ยว ทั้งที่ตัวเองไม่ได้กิน...

ขณะที่กำลังนั่งท้าวคางมองถนนด้วยความเซ็งเป็ดอยู่นั้น...

 

เคย์ - แหม กะเล่ง นั่งเหม่อถึงใครอยู่เหรอจ๊ะ??

กะเล่ง - ไอ้กล้วยหนิ ที่กูนั่งท้าวคางอยู่เนี่ย เพราะเบื่อที่ต้องนั่งรอมึงอยู่เนี่ยแหละ ไม่งั้นมึงจะให้กูทำอะไร ตีลังกามั้ย?

เคย์ - แหม กะเล่งก็ เค้าจะรีบกินเร็วๆนะตัวเอง

พออิเคย์เขมือบ ((ย้ำว่าเขมือบ กระดูกมันยังจะไม่เหลือไปเผื่อหมาเลย)) เสร็จ ก็กลับออกมา ระหว่างรอข้ามถนน ยืนอยู่สิบนาทีได้...

เคย์ - เฮ้ย กะเล่ง

กะเล่ง - หือ?

เคย์ - วันหลังเราเอาโซฟามาตั้งนั่งรอกันเลยดีกว่ามะ 

กะเล่ง - เอาหนังสือพิมพ์กะกาแฟมานั่งกินด้วย ฮ่าๆๆ

รอไฟแดงอยู่นานมากกกก เพราะเลี้ยวซ้ายผ่านตลอด ไฟแดงไม่มี กว่าจะได้ข้าม รากเกือบงอกคาฟุตบาท

 

ระหว่างจะขึ้นหอ...เหลือบไปเห็นลูกชิ้น...
 

 

กะเล่ง - เคย์ เค้าจะกินลูกชิ้นอะ...

เคย์ - อือ ซื้อดิ

แล้วกะเล่งก็เดินไปเลือก แม่ค้าบอกให้นั่งรอ ((ได้ข่าวเลือกไปสองไม้ นั่งรอเลยเรอะ))

นั่งรออยู่ริมถนน ข้างๆมีลิงนั่งซึมอยู่ ซักพัก อิลิงเคย์ก็เอนมาซบ

กะเล่ง - งือ...

เคย์ - แหม นั่งแบบเนี้ย เหมือนเป็นแฟนกันเลยนะฮร้าา

กะเล่ง - ((สีหน้าช็อกโลก)) ห๊ะ!! คิดได้ไงวะเนี่ย สะ หย๊องงง

เคย์ - ((หัวเราะวายป่วงโชว์ฟันเหล็ก))

กว่าจะได้ลูกชิ้นมากิน นี่ตรูเกือบต้องเสียความบริสุทธิ์ให้กับกระเทยความไปแล้วหรือนี่!!!!

 

พอกลับขึ้นมาบนห้อง

เล่นเกมไปเรื่อยๆ ((ได้ข่าวว่าใกล้สอบละ)) พอเดียออน ก็ทักเดีย

กะเล่ง - หิวว่ะเดีย

เดีย - ไปหาไรกินดิ ใต้หอร้านข้าวเยอะแยะ

กะเล่ง - ไม่มีตังว่ะ

เดีย - ไมวะ ทะเลาะกับแม่อีกแล้วเรอะ?

กะเล่ง - เปล่า แม่บอกไม่มีตัง ให้รอก่อน

เดีย - อ่าว เวรแล้ว ตะกี้เดียก็เพิ่งผัดกระหล่ำปลีให้ยายกินไป

กะเล่ง - อยากกินมั่งอะ...

เดีย - เฮ้ย มึงจะกินเหรอ ผัดกระหล่ำปลี จริงๆนะเว้ย ไม่มีหมู

กะเล่ง - เอออะไรก็กิน กูจะกินแดกหญ้าอยู่แล้วเนี่ย - -

เดีย - เออๆ พรุ่งนี้กูผัดไปให้ละกัน รอกินนะเว่ย

สรุป เดือดร้อนอิเดียอีกจนได้ - -

 

 

จบเหอะ...

 

 

 

 

 

 

 

ปล.หิว

ปล.สอง เคะ รักมึงว่ะ!!!

ปล.สาม แต่ไม่เท่าพี่จ๋านะ=w=b!!!

ปล.สี่ ง่วง!! จะไปนอนแล้ว!!

ปล.ห้า หงุดเงี้ยว!!!

ปล.หก คิดถึงพี่จ๋านะ สู้ๆ

 

 

 


 

Comment

Comment:

Tweet

ตอบริว - ไม่มี
ดอกพุทธะซากุรา สุดยอดดดดดดดดดดดด

อีเคย์ประสาท 555

พี่เดียนิน่ากลัวนะเนี่ย
สรุปมีใครเต็มบ้างงงงง

#3 By *+Red Lolita Ryuhimi+* on 2009-08-08 00:59

คราวนี้ดูอัพเปนไดอารี่ดีนะ
คราวก่อนๆมีแต่มืดมน

ไม่รู้จะคอมเม้นอาจารย์ผู้น่าสงสารคนนั้นว่าไงดี เฮ้อออ

อะไรๆก็พี่จ๋านะพักนี้

#2 By ωΨωShinryuu_SanaωΨω on 2009-08-08 00:53

เป็นอาจารย์ที่น่ารักดีแท้...
ฮ่าๆๆ..

ดอกพุทธรักษา~ ฮ่าๆๆๆ

#1 By ミノリ on 2009-08-08 00:34