...ช่วงเวลาที่ผ่านมา...

ทั้งที่พยายามหลบหน้า...พยามไม่ไปเจอเธออีก

นั่นก็เพราะอยากจะตัดใจจากเธอไม่ใช่เหรอ?

....ทั้งที่คิด...

ว่าหากไม่เจอหน้ากันแล้ว

 ...ซักวัน...

 ความรู้สึกที่ไร้ค่าทั้งหมดจะสามารถจางหายไปได้

...ทั้งที่คิด...

ว่าหากเรากลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกันอีกแล้ว

...ซักวัน...

  จะไม่เจ็บปวดเวลาที่เห็นเธอเดินผ่านไป
 
...ทั้งที่คิด...
 
ว่าหากเรากลับไปเป็นคนแปลกหน้า...เหมือนกับเราไม่เคยรู้จักกันได้ก็คงดี
 
แต่ทำไม?
 
ถึงยังคงเจ็บปวด เวลาที่เห็นเธอเดินผ่านไปไกลๆ
 
ทำไมถึงยังเสียใจทุกครั้ง ที่นึกถึงเรื่องราวที่เกี่ยวกับเธอ
 
ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วแท้ๆ
 
 
 
ทั้งที่เป็นคนตัดสินใจเอง
 
ว่าจะทำเป็นเคยไม่รู้จัก ไม่ไปพบหน้า ไม่ต้องพบเจอพูดคุยกันอีก
 
ทั้งที่ทำอย่างที่ตั้งใจมาได้ตั้งนาน
 
ทั้งที่คิดว่าคงไม่เป็นไรแล้วแท้ๆ
 
แต่ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่ต้องกลับมาเผชิญหน้าเธออีกครั้ง
 
ทั้งที่พยามตัดใจเดินหลบออกไป
 
แต่เสียงของเธอที่เรียกชื่อชั้นตามหลังมา
 
ทำไม...ฟังแล้วทำให้ชั้นเจ็บปวดใจเหลือเกิน
 
 
ทั้งที่เดินหลบออกมาแล้ว
 
แต่เสียงเรียกของเธอก็ยังคงดังก้องอยู่ในใจ
 
 "ได้โปรด พอทีได้มั้ย? ชั้นไม่อยากได้ยินเสียงของเธออีกต่อไปแล้ว"
 
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูช่างไร้ความหมายเสียเหลือเกิน
 
อยากจะหัวเราะ อยากจะมีความสุข โดยที่ไม่ต้องคิดถึงเธออีก
 
แต่พอมาตอนนี้
 
สิ่งเดียวที่คิดวนเวียนอยู่ในหัว
 
"ก็คือ อยากวิ่งกลับออกไปพบเธออีกครั้ง"
 
มันไม่ใช่ความผิดของเธอ
 
ไม่ใช่ความผิดของใคร
 
ถ้าจะมีคนที่ผิด คนๆนั้นก็คงเป็นชั้นเอง
 
 
ความฝันของเรามันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
 
ชีวิตของเรามันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
 
ทางที่เราเลือกเดินก็เดินแยกไปคนละทาง
 
ทั้งที่ชั้นอยากจะวิ่งตามเธอไป
 
ตามไปอยู่เคียงข้างเธอ ให้เธอได้เห็นว่าชั้นมีค่าคู่ควรกับเธอ
 
ทั้งที่อยากพิสูจน์ความจริงใจให้เธอได้เห็น
 
แต่การทิ้งความฝันและเส้นทางของตัวเองไปเพื่อวิ่งตามเธอนั้นจะถูกต้องจริงหรือ?
 
 

 

ชั้นไม่อยากจะไปรบกวนเธอ
 
ไม่อยากทำให้ลำบากใจ
 
ไม่อยากจะไปวุ่นวาย
 
ทั้งที่คิด...ว่าต้องการแค่ให้เธอมีความสุขเท่านั้น
 
ถึงแม้ว่าชั้นจะไม่ได้เห็น...ไม่ได้ร่วมรับรู้ไปกับเธอ
 
ก็ยังอยากให้เธอมีชีวิตที่มีความสุข
 
และคิดว่า ทั้งเธอ ทั้งชั้น ทุกคน คงจะมีความสุขที่มันเป็นแบบนั้น

 
 
 
สุดท้าย
 
ชั้นก็เลือกที่จะเดินตามทางของตัวเอง
 
เลือกที่จะไม่วิ่งตามคนที่ชั้นรักที่สุดไป
 
เลือกที่จะเดินจากมา เพราะคิดว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
 
แต่มัน
 
จะถูกต้องจริงหรือ?
 
 
เจ็บปวดจนแทบอยากจะหยุดหายใจไปให้พ้นๆ
 
ถ้าชั้นสามารถเข้มแข็งได้มากกว่านี้ก็ดีสินะ
 
สุดท้าย
 
ก็ต้องกลับไปพบเธออีกครั้ง
 
กลับไปพูดคุยกับเธออีก
 
ถึงจะเป็นระยะเวลาสั้นๆ
 
...แต่ไม่รู้ทำไม...
 
มันถึงเป็นช่วงเวลาที่ช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน
 
เป็นความสุขที่อยากจะเก็บรักษาเอาไว้ตลอดไป
 
 
ทั้งอย่างงั้น
 
มันก็น่ากลัวเหลือเกิน
 
ต่อจากนี้ไป
 
ชั้นจะเข้มแข็งพอที่จะเดินจากเธอไปได้มั้ย?
 
ชั้นจะเข้มแข็งพอทีจะแยกตัวออกไป ปล่อยเธอเอาไว้...อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ได้อยู่อย่างนั้นหรือ?
 
"ทำอย่างงั้นแล้วชั้นจะมีความสุขได้มั้ยนะ?"
 
 
ทั้งที่เคยคิดว่า
 
ชั้นจะต้องก้าวต่อไป
 
จะต้องดำรงชีวิตอย่างมีความสุข
 
ทำตามความฝันของตัวเอง
 
เมื่อไหร่ที่ประสบความสำเร็จแล้ว...ตั้งใจว่าจะกลับมาพบเธออีกครั้ง
 
ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน
 
ก็จะกลับมาถามคำถามที่เคยถามเธอใหม่อีกครั้ง
 
ทั้งที่ตั้งใจไว้แบบนั้น
 
...แต่ตอนนี้...
 
 "ชั้นไม่มั่นใจอีกแล้วว่าจะเดินต่อไปจนถึงวันนั้นได้"
 
 
 
ช่วงเวลาที่เจ็บปวด ท้อแท้ แล้วก็สิ้นหวัง
 
ไม่รู้ทำไม...ทุกครั้งถึงได้นึกถึงภาพเธอขึ้นมา
 
ทั้งที่ภาพของเธอมีแต่จะทำให้ชั้นเจ็บปวดมากกว่าเดิม
 
ด้วยการตอกย้ำความจริงที่ว่า...
 
ข้างกายชั้นไม่มีเธอ...และมันไม่เคยมี
 
 
 
 
หากตอนนี้จะบอกว่าชั้นกำลังอ่อนแอเหลือเกิน
 
เธอจะเชื่อไหมนะ?
 
ความเศร้าแล้วก็ผิดหวังที่ไร้ก้นบึ้ง
 
นี่ชั้นร่วงหล่นมาไกลถึงขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ?
 
 
 
 
ไม่รู้ว่าต่อไปควรจะทำยังไง?
 
ไม่รู้ว่าชั้นควรจะช่วยตัวเองยังไง?
 
ชั้นควรจะแก้ไขอะไรตรงไหนกันนะ?
 
นี่ชั้นเริ่มทำผิดพลาดมาตั้งแต่ตรงไหน...ทุกสิ่งทุกอย่างมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้
 
 
 
 
ถึงวันนี้
 
แทบไม่มีแรงเหลือที่จะทำอะไรต่อไปแล้ว
 
ทั้งที่รู้ดีว่าการเก็บตัวอยู่ในห้องมืดคนเดียวโดยไม่ทำอะไรเป็นวิธีของคนขี้ขลาด