Song: 『花の匂い』

Artist: Mr.Children

 

 

 

Music&Lyric: Kazutoshi Sakurai

  

届けたい 届けたい

届くはずのない声だとしても

あなたに届けたい

ชั้นอยากบอกเธอ อยากบอกกับเธอ

ถึงแม้เสียงของชั้นไม่มีทางจะส่งไปถึงเธอ,แต่ชั้นก็ยังคงอยากพูดบางสิ่งกับเธอ

 

「ありがとう」「さよなら」

言葉では言い尽くせないけど

この胸に溢れてる

ขอบคุณ  ลาก่อน

ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยเป็นคำพูดอย่างไร

แต่กระนั้น ความรู้สึกทั้งหลายก็ยังเปี่ยมล้นอยู่ในใจ

 

花の匂いに導かれて

淡い木漏れ日に手を伸ばしたら

その温もりに

あなたが手を繋いでいてくれているような気がした

กลิ่นหอมของดอกไม้นำทางไปสู่ดินแดนที่สว่างไสวไปด้วยแสงอันอ่อนโยน

หากชั้นสามารถเอื้อมออกไปสู่ที่ๆอบอุ่นนั้นได้

...คงให้ความรู้สึกเช่นเดียวกับที่เธอจับมือชั้นเอาไว้...

 

信じたい 信じたい

人の心にあるあたたかな奇跡を信じたい

ชั้นอยากจะเชื่อ,อยากจะเชื่อเหลือเกิน

อยากจะเชื่อในปาฏิหารย์อันอบอุ่นภายในจิตใจของมนุษย์...

 

信じたい 信じたい

誰の命もまた誰かを輝かす為の光

ชั้นอยากจะเชื่อ,อยากจะเชื่อเหลือเกิน

ว่าไม่ว่าชีวิตของใครก็สามารถเป็นดั่งแสงสว่างให้แก่คนอื่นๆได้

 

"永遠のさよなら"をしても

あなたの呼吸が私には聞こえてる

別の姿で 同じ微笑で

あなたはきっとまた会いに来てくれる

ถึงแม้ว่าเราต้องลาจากกันตลอดกาล

ชั้นก็ยังคงได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ

ภายนอกอาจเปลี่ยนแปลงไป...แต่รอยยิ้มนั้นยังคงเหมือนเดิม

ไม่ว่าอย่างไรเธอจะต้องกลับมาหาชั้นแน่นอน

 

どんな悲劇に埋もれた場所にでも

幸せの種は必ず植わってる

こぼれ落ちた涙が如雨露一杯になったら

その種に水を撒こう

ไม่ว่าจะโศกเศร้าเพียงใด...ที่ใดก็ตามที่ความโศกเศร้านั้นถูกฝังอยู่

...ณ ที่นั้นเมล็ดพันธุ์แห่งความสุขก็ย่อมได้รับการหว่านไว้แล้วเช่นกัน...

 

...น้ำตาที่ไหลรินของชั้นจะเติมบัวรดน้ำนี้จนเต็มล้น...

และรินรดลงบนเมล็ดพันธุ์นั้น...

 

人恋しさをメロディーにした

口笛を風が運んでいったら

遠いどこかで

あなたがその目を細めて聞いている

บทเพลงแห่งความคิดถึงถูกพักพาไปกับสายลม

ไปยังที่อันแสนไกล...เพื่อให้เธอได้ยินและยิ้มได้อีกครั้ง

"本当のさよなら"をしても

温かい呼吸が私には聞こえてる

別の姿で 同じ愛眼差しで

あなたはきっとまた会いに来てくれる

ถึงแม้ว่าเราต้องลาจากกันตลอดกาล

ชั้นก็ยังคงได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ

ภายนอกอาจเปลี่ยนแปลงไป...แต่รอยยิ้มนั้นยังคงเหมือนเดิม

ไม่ว่าอย่างไรเธอจะต้องกลับมาหาชั้นแน่นอน

 

 

 

 

 

 

เป็นเพลงของ Mr.Children เพลงแรกที่ได้ฟัง เพราะอาจารย์ญี่ปุ่นเอามาเปิดให้ฟังในห้องเรียน

ตอนแรกเปิดเพลงเฉยๆ แล้วก็ให้จดเนื้อร้องเอง เพราะว่ารีบจด ก็เลยไม่ได้ตั้งใจฟังอะไรมากมาย คิดแต่ว่าต้องรีบจดให้ทัน

แต่พอจดเสร็จ อาจารย์ก็เปิด MV ให้ฟัง พร้อมกับปิดไฟเพิ่มบรรยากาศ

อาจารย์ญี่ปุ่นแกก็ถามประมาณว่า "คิดว่าเป็นเพลงแบบไหนกันล่ะ?"

ไอ้พวกเราที่ฟังแบบด่วนๆไปเมื่อกี้ ก็พร้อมเพรียงกันตอบ 

"ไอ้เนื้อร้องแบบนี้ มันก็ต้องเป็นเพลงรักแหงแซะอยู่แล้ว"

อาจารย์ก็ยิ้ม แล้วก็พูดเรียบๆว่าให้ลองตั้งใจดูเอาเองแล้วกัน

ไอ้เราก็นั่งดูไปเรื่อยๆ...

 

เฮ้ย ทำไมมันเศร้าหยั่งงี้อะ

 

หรืออาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เราอ่อนไหวกับสงครามมากเกินไปหล่ะมั้ง

พอเห็นสภาพชีวิตที่มีความสุขต้องถูกทำลายจนต้องแยกจากกันไปตลอดกาลแล้วมันรู้สึกเศร้ามากอย่างบอกไม่ถูก

คิดดู ตอนแรกพ่อกระต่ายแกเป็นนักวิจัยนะ

ดันยื่นใบแดงให้ไปเกณฑ์ทหารซะอย่างงั้น

โคตรเข้ากันเลย ทหารกับนักวิจัย

 

ไอ้ตรงที่เศร้าที่สุดของเพลง

สำหรับเรา คิดว่าตอนรถที่มารับพ่อกระต่ายหายลับไปจากกจอ

แล้วแม่กระต่ายทรุดลงไปกองกับพื้นอะ มันเศร้าที่สุดแล้ว

ภาพแค่ไม่กี่วินาทีกลับทำให้เราสามารถเข้าใจถึงคำว่าใจสลายได้ชัดเจนสุดๆ

 

ตอนกลับมาดูวนไปวนมาที่ห้อง ก็นั่งคิด

ว่าทำไมมนุษย์มากมายถึงต้องสูญเสียความสุข ครอบครัว ความรัก ความอบอุ่น

จนเหลือทิ้งไว้แค่ความเจ็บปวด

เพียงเพื่อตอบสนองกับความต้องการและความขัดแย้งของคนอื่นด้วยนะ

ทำไมถึงต้องเสียสละชีวิตไปตั้งมากมาย

ในเมื่อทุกคนก็คือมนุษย์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

 

หรือมันเป็นนิสัยของมนุษย์ไปแล้ว

ที่เวลาขัดแย้งกัน แล้วต้องใช้ความรุนแรง หันปากกระบอกปืนเข้าหากัน

แข่งขันกันผลิตอาวุธเพื่อแสดงศักยภาพทางทหาร

 

ตกลงแล้วชีวิตมนุษย์มันมีค่าเท่าไหร่กันแน่หนอ?

แล้วสิ่งที่ต้องเสียไปเพื่อบางสิ่งบางอย่างนั้น ผลตอบแทนที่ได้กลับมานั้นมันคุ้มแล้วหรือ?

.......

 

หรือมันจะเป็นไปไม่ได้เลย ที่มนุษย์จะเลิกเข่นฆ่า เลิกทำร้าย แล้วหันมาพูดคุยกันดีๆ

ณ ตอนนี้ เวลานี้ มันคงเป็นไปไม่ได้เลยสินะ

 

เคยมีคนพูดเอาไว้

 

ว่า "ทหารที่ฆ่าศัตรูฝ่ายตรงข้ามตายแล้วได้รับชัยชนะกลับมาคือวีรบุรุษ"

แต่ "ประชาชนที่ฆ่าประชาชนตายคือฆาตกร"

 

มันเพราะอะไรกัน? หรือเมื่อเป็นศัตรูแล้วชีวิตของฝ่ายตรงข้ามก็ถือว่าไร้ค่าอย่างนั้นหรือ?

 

 

เฮ้อ...

 

ว่าแต่ ที่อาจารย์เอามาให้ดู ไอ้เราก็คิดว่าใจดี ที่แท้ก็มีจุดประสงค์แอบแฝง

แกให้มาแต่งนิยายสั้นๆ จาก MV ว่าในความคิดของเรา ตอนจบมันเป็นยังไง

เพราะกระต่ายที่อยู่กลางทุ่งดอกไม้ตอนจบน่ะ อาจจะเป็นใครก็ได้ใช่มั้ยล่ะ

 

ไอ้ตอนที่อยู่ในห้อง กำลังนั่งซึ้งอยู่ดีๆ ก็โดนอาจารย์โจมตี

ว่า "...ซัง คิดว่ากระต่ายตอนสุดท้ายเป็นใครกันเหรอ?"

ใน วินาทีนั้น ก็ตอบไปแบบไม่ต้องคิดเลย ว่า "พ่อกระต่าย"

อาจารย์ก็ทำหน้าประมาณว่า ทำไมล่ะ อะไรแบบนี้

เราก็เลยตอบว่า "พ่อกระต่ายกลับมาบ้านแล้ว"

ทั้งที่ตอบไปแบบนี้ แต่ในใจก็คิด ว่ามันจะเป็นไปได้จริงเหรอ?

แล้วอาจารย์ก็ถามต่อ ว่า "ลูกกระต่ายกับแม่กระต่ายล่ะ?"

เราก็ตอบไป ว่า "กำลังทำกับข้าวร้อนๆรอให้พ่อกระต่ายกลับมากิน"

ตอบไปแล้วก็เศร้า...

...ถ้าคำตอบของเราเป็นจริงกับทุกคนที่ต้องพลัดพรากจากกันไปก็ดีสินะ...

 

แล้วอาจารย์ก็หันไปถามอีกคนนึง

แต่อีกคนนึงเค้าบอกว่า "นั่นเป็นลูกกระต่ายที่โตแล้ว ส่วนแม่กับพ่อกระต่ายตายไปแล้ว"

 

"ไม่น๊าาาาาาาาาา"

 

ทำไมอะ...

 

มันน่าเศร้าเกินไปมั้ยเนี่ย?

 

แล้วทุกคนล่ะ คิดว่าตอนจบของเรื่องนี้มันเป็นยังไงกันเหรอ?

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คิดว่าเปนพ่อกระต่ายที่ตายไปแร้ว..แร้วไปอยู่ในที่ๆมีดอกไม้เยอะๆละมั้ง

เจ็บปวด..แต่ก๊ะเปนความเปนจิง..

คิดเถิงจัง

#6 By hoseki (124.120.6.222) on 2009-06-02 04:16

มาเม้นช้ามากมาย ฮ่าๆๆ

เราว่าเพลงญี่ปุ่นมันดีกว่าเพลงไทยก็ตรงนี้แหละ มีเนื้อหาน่าสนใจแฝงไว้เยอะดีอ่ะ

แต่ตอนจบไม่รู้ทำไมเราคิดว่าเป็นพ่อกระต่าย
แต่อยู่บนสวรรค์แล้วอ่ะ เหอๆ - -

#5 By ReN (125.24.180.0) on 2009-04-05 12:05

แพงซังเอาอะไรมาให้ดูเนี่ยยยยยยย

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

*วิ่งไล่*

ตอนจบเราว่าเป็นลูกกระต่ายที่โตแล้วแน่ๆเรยง่ะ =w=b

#4 By หะหลิวส์ on 2009-02-26 12:03

อร๊าย กูเต่ยยยย กาต่ายยย

#3 By Gathering Urza on 2009-02-25 03:27

วงนี้พี่ฟังช่วงแรกๆๆเลยนะเนี้ย เพราะดีนะจ๊ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ตามงานเลย .. วงใหม่ๆๆช่างเยอะจริงๆ

#2 By popo on 2009-02-23 00:02

แก้ให้หน่อยยยยย...

แต่จะแก้ยังไงอ้ะ???

เด๋วเอาโค้ดให้ดูมั้ยยย??

#1 By ♪~:●: MAt$uI :●:~♪ on 2009-02-18 21:10