ชะแว้บบบบบ

กลับมาแล้วคร๊าบบบบ

กลับมาพร้อมกับรีพอร์ตสอบสัมภาษณ์แบบละเอียดยิบ
((ขอเน้นว่า...ละเอียดยิบจริงๆคับ))

เพราะฉะนั้น

ใครขี้เกียจอ่านก็ข้ามไปได้เลยครับ

*ยิ้ม*

เริ่มด้วย

...แม่ตะโกนปลุกตอนเจ็ดโมงเช้า...
แล้วก็เอาแต่เร่ง เร่ง เร่ง บ่นว่า สายแล้ว สายแล้ว ไม่หยุดปาก

*หัวเราะ*

ผมก็เข้าไปอาบน้ำ

พออาบน้ำเสร็จ
ยืมโทรศัพท์น้องโทรไปหาอีเคย์

"มึงอยู่ไหนแล้ววะ" /ผม

"แล้วมึงอะ ถึงแล้วเหรอ?"/เคย์

"ยัง กูยังไม่ได้ออกจากบ้านเลย"/ผม

"อ้าว...พูดยังกะถึงแล้ว"/เคย์

"ฮ่าๆๆๆ" /ผม

" กูอยู่บนรถว่ะ"/เคย์
" เออ แล้วก็ กูอยากจะบอกว่ากูลืมหูแมวมึงว่ะ"

"ไอ้เคย์...หูแมวกู๊!!!"

ไอ้บ้า ไอ้กระเทยขี้ลืม ไอ้ปลาทองสีม่วงเข้ม

แกกล้าดียังไงถึงได้ลืมหยิบหูแมวมาให้ชั้นกันห๊า!!!!!!


พอโวยวายใส่มันเสร็จ...ก็วางหู...แล้วก็หวีผม
สักพักนึง เร็นก็โทรมา...

" กรา...ไอ้ภูมิลำเนาเดิมนี่มันคืออะไรเหรอ?"/เร็น

ผม "เอ่อ...คงหมายถึงภิ่นฐานบ้านเกิดล่ะมั้ง..."
ตอบไปอย่างสิ้นคิดสุดๆขณะพยามมัดผมอยู่อย่างทุลักทุเล

" งืม...เอกสารอะไรก็ไม่รู้อ่ะ...เยอะแยะเลย"/เร็น

ผม "เร็นลองเอาไปถามพี่ที่คณะดูดิ"
((ปัดความรับผิดชอบกันเห็นๆ))

" อืม...งั้นแค่นี้ก่อนนะ...จะโทรไปถามแม่ว่าฝนตกจะเอาไง...โชคดี" /เร็น

ผม " งืม บาย"

อ้าว...จบง่ายๆซะงั้น
((แล้วแกจะเขียนมาทำไมฟะ/คนอ่าน))

*หัวเราะ*

ก็บอกแล้วไง ว่ารีพอร์ตแบบละเอียดน่ะ

แต่งตัวเสร็จก็หยิบของ...เดินลงไปชั้นล่าง
พอเดินไปหน้าบ้าน...เห็นอาอ้วนยืนคุยกับแม่อยู่

"หวัดดีคับ"

ผมยกมือไหว้...อาอ้วนรับไหว้ตามปกติ

" กรา...กระดุมเสื้อน่ะติดรึยัง"
นั่นเสียงแม่ผมเองคับ -*-

"ติดแล้ว"

"แล้วเข็มขัดหล่ะ...แม่บอกให้ใส่เข็มขัดด้วยไง"

โอ้ยยย แม่เจ้า พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก ก็ผมไมอยากใส่นี่((โว้ย))คร๊าบบบ

"ไม่เอาอะ รำคาญ"

"ไม่ได้ ไปใส่เดี๋ยวนี้เลย สัมภาษณ์ก็ต้องแต่งตัวให้มันเรียบร้อยสิ"

"งึ ไม่อาวอะ"

"ไปใส่เดี๋ยวนี้เลย...อย่าให้โมโหนะ"

สรุปนสุดท้ายผมก็ต้องเดินกลับขึ้นไปใส่อยู่ดี...กราเลนท์เลยต้องกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปแต่โดยดี


และแล้วก็มาถึงฤกษ์เดินทางซักกะที

ผมต้องล่วงหน้าไปก่อนเพราะวันนี้แม่ผมเค้าติดธุระ

แต่เจ๊แกก็กำชับนักกำชับหนา...ว่าจะรีบตามไปให้เร็วที่สุดเลย
ผมก็...เงอ...เอาไงก็เอาเหอะ...((คิดในใจอะนะคับ))

ขืนคิดออกนอกหน้านอกตา มีหวังโดน...แหงๆ

ในที่สุดผมก็ได้เริ่มการเดินทางที่แสนยาวไกลท่ามกลางสายฝนปรอยๆ
ข้างนอกอากาศย่ำแย่สุดๆ และที่สำคัญ หนาว โคดๆ

และด้วยความที่ไม่เคยไปนครปฐมมาก่อนเลยในชีวิต
ก็เลยสอดส่ายสายตาไปทั่ว...ประมาณว่า...

อ๊ะ บิ๊กซี มีธนาคารด้วย นั่นป้ายไปพระปฐมเจดีย์ โอ้วว นั่นร้านเบเกอรรี่ มีร้านอาหารด้วยยยยย
((บ้านนอกสุดๆ))

ตอนแรกไอ้ผมก็นึกว่าจะหลงทางซะด้วยซ้ำ
เนื่องจากคนบทรถทั้งหมด คือผม น้องสาว อา แล้วก็เสมียนที่แม่ส่งมาเป็นเพื่อนผม

"ไม่มีใครรู้ทางเลยซักกะคนเดียว!!"

กำ มั้ยล่ะครับ...


แต่สุดท้ายก็ตะเกียกตะกายไปถึงท่ามกลางความโล่งใจของทุกๆฝ่าย

ว่าแต่...

ตรงสี่แยกหน้ามหาลัยฯมีตัวประหลาดใสชุดลิงเต้นอยู่ด้วยล่ะ
แถมแอบยิ้มให้ผมด้วย...

น่ากลัววว มากกกกกกกกกกกกกกกก
ตอนแรกที่เห็น ผมก็ได้แต่ภาวนา

"ขอให้รุ่นพี่อักษรของข้าน้อยเป็นปกติมนุษย์มากกว่านี้ด้วยเถิ๊ดดด"

((แต่ดูท่า คำภาวนาของผมจะส่งไปไม่ถึงพระผู้เป็นเจ้าอะนะครับ))

แปบนึง...ก็หาที่จอดรถได้

ผมก็เดินเตาะแตะๆขึ้นไปที่ตึกอักษร...

พอไปถึง...

โอ๊ว...ทำไมคนมันช่างเยอะอะไรเช่นนี้...ละลานตาไปหมดเลยอะคับ

เห็นบอร์ดตั้งอยู่...ผมก็เลยเดินเข้าไปเล็งๆดู

ในใจก็คิด ว่าคนติดที่นี่เยอะดีจังแหะ

แต่พอไล่ไปเรื่อยๆก็เพิ่งจะเห็นว่าเค้าอักษรประกาศแยกแผ่นกัน -*-

ผมก็เลยเดินไปดูแผ่นของญี่ปุ่น


แล้วผมก็ต้องงงตกใจอะคับ


"ทำไมมันสั้นอย่างงี้เนี่ย!!"

คนเรียนเอกญี่ปุ่นมีแค่ สามสิบกว่าคนเองอะครับ
ผมก็ เอ่อ...

ช่างเป็นคณะที่ดูอบอุ่นกันตั้งแต่แรกเห็นเลยทีเดียว
((มีคนเรียนเยอรมันปีนี้แค่คนเดียวเองอะ...แล้วเฮียแกจะไปเรียนกะใครเนี่ย เหอๆ))

ยืนดูอยู่แปบนึง...
แล้วก็โทรหาไอ้เคย์

มันบอกว่ามันอยู่ชั้นสอง ให้ผมจดเลขที่หน้าบอร์ดมาด้วย
ผมก็ อ๋อๆ

จดเลขเสร็จ มันก็บอกให้ผมขึ้นบันไดไป
ผมก็...เอ่อ...บันไดไหนล่ะเนี่ย

แล้วก็เดินขึ้นผิดบันไดซะงั้น

พอเดินขึ้นไปถึง เจอประตูปิดอยู่อะคับ

แบบว่า...มันรู้สึกขายหน้าตัวเองพิกลไงๆก็ไม่รู้อะ
ผมก็เลยตั้งหลัก เดินลงมาใหม่

ทีนี้ไอ้เคย์ที่มันรู้ว่าผมขึ้นบันไดผิด...มันเลยบอกว่ามันจะเดินลงมารับ ให้ผมไปรอที่บอร์ด

ผมก็เลยเดินกลับไปที่เดิม
พอไปถึงกลางทาง...สายตาผมก็เหลือบไปเห็นกระเทยยืนอยู่ไกลๆ

"อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

วิ่งโผเข้าไปกอดกระเทยด้วยความรวดเร็ว

"ฮือๆ ไอ้เคย์ กูคิดถึงมึงฉิบหายเลยว่ะ"

"เออ กูก็คิดถึงมึง"
อีเคตอบแบบว่า...มึงเป็นอะไรของมึงมากปะเนี่ย

555+

เสร็จแล้วก็พากันเดินขึ้นไปบนหอประชุม
เดินไปนั่ง แล้วก็เจอเจน ((เด็ก รร.เดียวกัน)) นั่งอยู่

ผมก็มองแบบ งงๆ ไม่คิดว่าเจนจะติดที่เดียวกะผมด้วย

นั่งกรอกเอกสาร รอสัมภาษณ์

พี่ๆที่อยู่ข้างหน้า เค้าก็พยามจะเอ็นเตอร์เทนน้องๆ

แต่จากที่ผมเห็น หน้าแต่ละคน
มันดูไม่ได้เอ็นเตอร์เทนไปกับพี่เค้าซักเท่าไหร่เลยอะนะครับ...

ผมเอง พอไปนั่งอยู่ตรงนั้นกะไอ้เคย์ ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไปอยู่ผิดที่ขึ้นมาตะหงิดๆ
มองไปรอบๆ มีแต่เด็ก นร หน้าเคร่ง ใส่แว่น ผมถูกระเบียบเด๊ะ มีคนที่ดูธรรมดาๆอยู่ไม่กี่คนเองอะคับ

แล้วผมกับไอ้เคย์เข้ามานั่งทำอะไรบ้าบอกันอยู่สองคนนี่มัน....เอ่อ...จริงๆ...


แต่ละคน ทำหน้าแบบ ข้าคือผู้ขยัน ชั้นมาเพื่อเรียน หรือไม่ก็ กูอยากสัมภาษณ์โว้ย

แต่ละคน แย่งชิงกันอย่างรุนแรงเลยทีเดียว
ผมขี้เกียจแย่ง

ก็เลยนั่งรอไปเรื่อยๆ จนสุดท้าย เหลืออยู่ในห้องแค่ สิบสามคน
พี่เค้าก็แบบว่า...ติ๊งต๊องอะคับ

เอาไมค์มาเล่น แล้วก็บอกให้พวกเราที่เหลืออยู่ลุกขึ้นมาแนะนำตัว
แบบว่า AS4((อะแคดดิมี ศิลปากร)) อะคับ

คนอื่นๆเค้าก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ
แต่พอมาถึง ไอ้เคย์

พี่เค้าสัมภาษณ์ ว่า

"น้อง ชื่ออะไรคะ?"

ผมเลยตอบแทนให้ ว่า "ชื่อกะเทยฮ่ะ"

พี่เค้าก็ขำกัน แล้วพี่คนนึงก็บอกว่า "บ้าเหรอ น้องเค้าดูออกจะกุ๊กกิ๊กน่ารัก"
((ผมก็เถียงขึ้นมาในใจ...ว่าพี่เอาตรงไหนดูให้มันกุ๊กกิ๊กน่ารักเหรอครับ?))

แล้วทีนี้ อีเคย์ก็ตอบออกมาผ่านไมค์ ด้วยเสียงอันกระเทยเถื่อนของมัน ว่า...

"ชื่อเคย์ฮ่ะ"

ทีนี้ขำก๊ากกันทั้งห้องเลยอะคับ

พี่เค้าก็เลยพร้อมใจกันถามไอ้เคย์
ว่า... "น้องอะ เป็นกระเทยรึเปล่า"

เหอะ เหอะ เหอะ

อีเคย์นี่ เอาความกระเทยไปเผยแพร่แม้แต่ในรั้วมหาลัยฯ...


แล้วแป๊บนึง ก็เป็นตอนสัมภาษณ์

มันก็ไม่มีอะไรอะนะครับ
แต่มีคำถามนึง โดนใจมากๆ

เค้าถามว่า

" หนูคิดว่า ตัวหนูกับความขยันไปด้วยกันได้ดีรึเปล่าคะ"

โอ้ววว จอร์จจจจจจจจจจจจ

อยากจะตอบใจ